Θέλω να μιλήσω και γω για σένα Άννα, το αβοήθητο κορίτσι που με μοναδικά εφόδια το ταλέντο, τη δουλειά και τα ανεξάντλητα αποθέματα υπομονής, κατάφερε να φτάσει στην κορυφή του κόσμου.


Όχι τώρα βέβαια. Από καιρό. Απλά τώρα το brand name των Ολυμπιακών Αγώνων κατάφερε να με κάνει και μένα να στρέψω το ενδιαφέρον μου πάνω σου. Και γω και… κάποιοι ακόμα που γνωρίζω. Τώρα είναι άλλωστε η καλύτερη συγκυρία για να καρπωθούμε όλοι ένα μερίδιο της επιτυχίας σου, ως είθισται σε τέτοιες στιγμές.

Είναι η ώρα των διθυράμβων υπέρ πατρίδος, υπέρ του υπερήφανου και αλύγιστου ελληνικού έθνους, του ικανού για κάθε τί, ανθρωπίνως πιθανό και απίθανο. Ιδιότητες που για άγνωστο λόγο τέτοιες στιγμές αρεσκόμαστε να απολαμβάνουμε όλοι.

Σα να έχουμε περάσει μαζί αυτές τις ατελείωτες ώρες προπόνησης και μόχθου κάτω από εκείνη την ξύλινη παράγκα στη Δράμα. Σα να περάσαμε όλοι μαζί τις πικρίες και τις δύσκολες στιγμές του έφηβου δεκαεφτάχρονου κοριτσιού που σκεφτόταν να παρατήσει αυτό που αγαπάει, γιατί δεν έβρισκε στήριξη και βοήθεια πουθενά, για να ξεδιπλώσει το τεράστιο ταλέντο της.

Ξαφνικά όλοι, σα να ζούμε για λίγο μια παράλληλη ζωή, μοιραζόμαστε έναν προσωπικό βίο, τον οποίο δύο θαυματουργές λέξεις μας νομιμοποιούν να τον παραβιάζουμε και να τον σφαιτεριζόμαστε. Ελλάδα-Έλληνες. Όλοι ξαφνικά γινόμαστε ίσοι κι όμοιοι μέσα στην όμορφα πλασμένη ουτοπία, μέσα στο μεγάλο εθνικό καζάνι περηφάνιας.

Και αφού κορέσουμε αυτή την αναίτια αυταρέσκεια, μετά είναι η ώρα για τα συχαρίκια. Συγχαρητήρια αμέτρητα κι από παντού στο κορίτσι, την Άννα μας. Και ξαφνικά μια χαζή, απλοϊκή σκέψη περνάει από το μυαλό μου.

Ας πούμε ότι νοιάζεσαι για κάποιον και του το λες. Ολοκλήρωσες το χρέος σου από κει και έπειτα; Κατοχύρωσες με κάποιον τρόπο το νοιάξιμο επ’ αόριστον; Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι για να το αποδείξεις; Μπορώ να πω δηλαδή σε κάποιον ότι τον νοιάζομαι και μετά να εξαφανιστώ; Αντίστοιχα, μπορείς να εκστομίζεις ό,τι σου κατέβει στο μυαλό, είτε είναι συγχαρητήρια είτε οτιδήποτε άλλο, όντας άμοιρος ευθυνών; Βγαίνει νόημα από όλο αυτό;

Είναι μήπως η μέθη της υπερηφάνιας που τα κάνει όλα; Αν είναι έτσι τότε όλοι έχουμε, βεβαίως, ένα πολύ καλό άλλοθι να είμαστε ασυνεπείς, όποια κι αν είναι η θέση μας, απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Κι ευτυχώς δηλαδή, γιατί αν δεν είχαμε καλό άλλοθι δεν θα προσπαθούσαμε-όχι τώρα, αλλά μια ζωή ολόκληρη- να σφαιτεριστούμε την επιτυχία του διπλανού μας ως δική μας. Θα έπρεπε να ενδιαφερθούμε για διπλανό μας, αλλά και για το τί πραγματικά συμβαίνει γύρω μας. Θα έπρεπε ακόμα να μιλάμε σκεπτόμενοι και έχοντας συναίσθηση του τί λέμε. Κατά συνέπεια, θα έπρεπε να πράξουμε, να μοχθήσουμε.

Ευτυχώς είναι αυτή η γλυκιά μέθη που αν δεν ήταν, πού θα κρύβαμε αυτή τη γύμνια; Θα φανερονόταν ευθύς το τεράστιο έλλειμμά μας και εκεί θα ήμασταν εμείς οι αβοήθητοι απέναντι σε όλα και σε όλους. Και ποιός αφήνει τώρα τη βόλεψή του; Στην Ελλάδα είμαστε ούτως ή άλλως ρε. Έλληνες. Και υπάρχει και η Άννα, το κορίτσι από τη Δράμα που θα βγάλει το φίδι από την τρύπα για μας.

Αλλά μήπως τελικά, Άννα, όλα αυτά δεν είναι για σένα; Αλλά έχω και για σένα. Μια συγγνώμη προκαταβολική, αν τύχει αύριο και σε ξεχάσω για κάποια άλλη που σου μοιάζει.

- Advertisement -
loading...